Ik klaag niet, o mijn Vader, ik klaag niet, o mijn Heer, Dat U mijn hart deze droeve minne schonk, keer op keer. Ik klaag niet, o mijn Vader, dat ik zo eenzaam ga, Dat ik vermoeid op dit doornenpad in de schaduw sta. Ik ga de hutten langs met de tijding: "Het is nabij, door Gods genade." Maar de mensen zeggen: "Ga met God..." en geven een homp brood als gade. Zijn mijn woorden dan zo onbegrijpelijk voor het oog? Zien zij niet dat Uw heilig Koninkrijk nadert van omhoog? Zien zij niet dat de hemelen zich voor de volkeren hebben ontsloten? Zij geloven niet, ook al breng ik de waarheid blij en onvergoten... Doch ik klaag niet, Heer, dat ik zo bedroefd door het leven dwaal, Dat er geen einde komt aan mijn doornenpad, aan dit verhaal. De vogels hebben nesten en de vossen hebben hun hol, Slechts de Mensenzoon vindt nergens rust, zijn hart is te vol. Maar dit is geen klacht, Heer... Beschik slechts in een naderend wonder, Dat deze goede, stille mensen mij verstaan.
