Mijn website is niet alleen gericht op het oplossen van problemen van daklozen, maar ook op de problemen die de stad ervaart met dakloosheid
Ik heb een paar effectieve oplossingen en kan aangeven wat de gemeente verkeerd doet
Ik zal eerlijk tegen jullie zijn: ik ben geschrokken van de enorme schaal van de vernielingen in zo'n korte tijd. En ik maak me grote zorgen dat de stadsautoriteiten hier niets aan doen.
(page under construction)
Op basis van mijn huidige kennis kom ik tot de conclusie dat Rotterdam een zorgzame stad is. Dat komt uitsluitend doordat hier zoveel goede mensen wonen die hulp bieden – vaak belangeloos, ongeacht de situatie, ze doen het gewoon. En op deze plek wil ik u hartelijk bedanken. Misschien komt er een tijd dat we dit samen kunnen doen.
Ik lijd geen honger, ik heb kleren om aan te trekken, met slapen is het wat lastiger, maar over het algemeen red ik me wel. Waarom zou ik dan werken? Toch ontbreekt er iets. Er ontbreekt waardigheid. Niet zelden schaam ik me gewoon. Ik voel me als afval. Natuurlijk zou ik willen werken, iets willen opbouwen, me nuttig willen voelen. Werken aan deze website geeft me voldoening, zelfs als het geen geld oplevert. Terwijl ik door de straten loop, zie ik hoe de stad steeds verder verarmt. De reinigingsdiensten kunnen het niet aan en het aantal fietsen met stickers groeit elke dag; daklozen rouleren – sommigen vertrekken, en in hun plaats verschijnen nieuwe die hun eigen gang gaan. En daar ligt het probleem: wat heb je eraan als je één persoon van de straat haalt, terwijl er even later drie nieuwe verschijnen? Ik hoor vaak dat een verblijf in een Nederlandse gevangenis is als een verblijf in een goed hotel – ik weet het niet, ik ben er nog niet geweest.
Geef daklozen een baan. Degenen die niet kunnen werken – naar de zorg. Degenen die niet willen werken – deporteren. Nederland wordt in de ogen van velen gezien als een land met gemakkelijke toegang tot drugs. En zulke mensen komen hier vaak naartoe. Ik ben bang dat jullie dit niet onder controle zullen krijgen. Sommige uitzendbureaus betalen zelfs het ticket voor degenen die het niet kunnen betalen, en jullie als staat betalen hen ook nog extraterritoriale vergoedingen (de zogenaamde ET-kosten). DIT IS EEN CIRCUS. Vandaag belt een mevrouw mij met een werkaanbod en een van de eerste vragen is: heb ik een vast woonadres in Polen? Want dat is voor haar een van de belangrijkste zaken. Word wakker, Nederland. Wat ik schrijf, heeft natuurlijk betrekking op mijn eigen groep arbeidsmigranten. Over anderen weet ik weinig.
Het concept van de circulaire economie zijn loze woorden, waarschijnlijk een overblijfsel van de vorige ploeg om kiezers te overtuigen van hoe mooi het zal worden.
